Bireysel Emeklilik Sistemleri nitelik itibarı ile, kişilerin aktif çalışma hayatlarında kazandıkları gelirlerinin bir bölümünü emeklilik dönemlerinde harcamak amacı ile tasarruf etmeleri ve bu tasarruflarını çeşitli yatırım araçlarında değerlendirmeleri esasına dayanır. Diğer bir anlamda çalışanlar, çalışma hayatları boyunca elde ettikleri gelirin bir bölümü ile kendi emeklilik dönemlerini finanse etmektedirler. Bu amaçla sistem, çalışanların, emeklilik dönemi öncesinde gelirlerinin %5-%10 gibi bir oranını düzenli olarak tasarruf etmeleri ve sözkonusu tasarrufları sistemde tanımlanmış esaslara uygun olarak yatırım enstrümanlarında değerlendirmeleri temeline dayanır. Bireysel emeklilik sisteminde tasarruflar emeklilik yatırım fonları vasıtasıyla yatırıma yönlendirilir.
Sisteme iş hayatının başlangıcında giren bir çalışan ortalama 25-30 yıl gibi uzun bir zaman dilimi boyunca düzenli olarak kişisel bireysel emeklilik hesabına katkı yapmaktadır. Yatırım araçlarında değerlendirilerek ulaşılan toplam birikim emeklilik dönemi içerisinde düzenli aylıklar halinde çekilmekte veya emeklilik dönemi başlangıcında toplu biçimde emekliye/lehdara ödenmektedir.
Dünyada bireysel emeklilik sistemleri iki temel karakterde incelenebilir. Emeklilik sistemleri, maaş esaslı (defined benefit) veya prim esaslı (defined contribution) olabilmektedir. Maaş esaslı sistemlerde fona yapılan katkıların tutarı ile sağlanan emeklilik gelirleri arasındaki ilişki aktüeryal hesaplar yoluyla izlenir ve gerekli görüldüğünde katkı paylarında ya da maaşlarda değişiklik yapılarak sistem revize edilir. Bu revizyon yapılamadığı takdirde fonların yükümlülüklerini karşılayamaması yani fonun zor duruma düşmesi, ya da tam tersine üyeler sınırlı bir maaş alırken fonun gereğinden fazla zenginleşerek büyümesi sonucunu doğurabilir. Prim esaslı sistemlerde ise sabit ya da değişken esaslarla kesilen primler ve söz konusu primlerin nemalandırılmasından elde edilen getiriler (masraf ve komisyonlar düşüldükten sonra) çalışanın hesabında izlenir. Emeklilik döneminde kişiye ödenen maaş ya da diğer yükümlülükler kişinin hesabında birikenlerle sınırlıdır. Bu sistemin zayıf tarafı ise portföy yönetimindeki ya da sistemin kuruluşundaki tüm riskleri o sisteme dahil olanların üstlenmesidir.
Sisteme iş hayatının başlangıcında giren bir çalışan ortalama 25-30 yıl gibi uzun bir zaman dilimi boyunca düzenli olarak kişisel bireysel emeklilik hesabına katkı yapmaktadır. Yatırım araçlarında değerlendirilerek ulaşılan toplam birikim emeklilik dönemi içerisinde düzenli aylıklar halinde çekilmekte veya emeklilik dönemi başlangıcında toplu biçimde emekliye/lehdara ödenmektedir.
Dünyada bireysel emeklilik sistemleri iki temel karakterde incelenebilir. Emeklilik sistemleri, maaş esaslı (defined benefit) veya prim esaslı (defined contribution) olabilmektedir. Maaş esaslı sistemlerde fona yapılan katkıların tutarı ile sağlanan emeklilik gelirleri arasındaki ilişki aktüeryal hesaplar yoluyla izlenir ve gerekli görüldüğünde katkı paylarında ya da maaşlarda değişiklik yapılarak sistem revize edilir. Bu revizyon yapılamadığı takdirde fonların yükümlülüklerini karşılayamaması yani fonun zor duruma düşmesi, ya da tam tersine üyeler sınırlı bir maaş alırken fonun gereğinden fazla zenginleşerek büyümesi sonucunu doğurabilir. Prim esaslı sistemlerde ise sabit ya da değişken esaslarla kesilen primler ve söz konusu primlerin nemalandırılmasından elde edilen getiriler (masraf ve komisyonlar düşüldükten sonra) çalışanın hesabında izlenir. Emeklilik döneminde kişiye ödenen maaş ya da diğer yükümlülükler kişinin hesabında birikenlerle sınırlıdır. Bu sistemin zayıf tarafı ise portföy yönetimindeki ya da sistemin kuruluşundaki tüm riskleri o sisteme dahil olanların üstlenmesidir.
